Medycyna jako całość korzysta ze zdobyczy wielu innych nauk – m.in. anatomii, biochemii, biofizyki, embriologii, fizjologii, histologii, czy immunologii. Wyróżniamy bardzo wiele dziedzin i rodzajów tej nauki. Informacje o tym znajdą się w kolejnych postach.

Lekarz ten był zwolennikiem metod racjonalnych. Najważniejszą zasadą było nieszkodzenie pacjentowi, a ogólne diagnozy powstawały na podstawie wnikliwej obserwacji chorego, a nie tylko sprawiających problem części ciała. Hipokrates „odkrył” dietę i higienę, jako środki zapobiegające powstawaniu chorób. Lekarz zwalczał również przesądy, według których powodem niektórych chorób miałoby być opętanie przez demona. Można spokojnie powiedzieć, ze Hipokrates wyprzedził epokę jeśli chodzi o podejście do medycyny.

- medycyna prymitywna

Działania związane z medycyną prymitywną zróżnicowane były w zależności od konkretnego ludu/plemienia, jak również położenia geograficznego. W stosowanych praktykach można jednak znaleźć wiele cech wspólnych. Tak naprawdę, niektóre plemiona afrykańskie po dziś dzień korzystają z pomocy szamanów. Ich praktyki pozwoliły na lepsze zrozumienie zwyczajów prehistorycznych.
Generalnie, ludy pierwotne dzieliły choroby na dwa rodzaje ze względu na przyczynę występowania. Były to zwykłe dolegliwości związane z codziennym funkcjonowaniem, takie jak rany czy złamania, a także schorzenia, w przypadku których dopatrywano się ingerencji duchów, działania czarów, uroków, czy jakichkolwiek innych złych mocy. W zależności od ludu/plemienia różny był stosunek do chorych. Mogli być otaczani opieką, a nawet czcią, ale również pogardą, która czasem kończyła się zabijaniem osób starszych czy kalekich.
Do wyleczenia chorego potrzebny był więc mag lub szaman, który utrzymywał kontakty z zaświatami. Powszechne i popularne wśród ludów pierwotnych było również ziołolecznictwo. Czasem dochodziło nawet do rozwoju prymitywnej chirurgii.

- medycyna starożytna

Na kształt medycyny starożytnej składają się głównie kierunki rozwoju tej dziedziny na Wchodzie, w Grecji i w Rzymie. Jej rozwój związany był z podstawową potrzebą człowieka do poprawiania samopoczucia, leczenia chorób, ale również opatrywania ran poniesionych w bitwach, czy podczas polowań. Historię początków medycyny starożytnej znamy dzięki tekstom zebranym i/lub napisanym przez Hipokratesa. Pierwszymi osiągnięciami medycyny było omijanie szerokim łukiem szkodliwych pokarmów. Ludy pierwotne korzystały z „usług” szamanów. Medycyna starożytna, choć wciąż mało empiryczna, charakteryzowała się jednak dużo wyższym poziomem zaawansowania. W Mezopotamii na przykład miała ona charakter sakralny. Kapłani wykonywali prymitywne operacje na podstawie zdobytej przez siebie wiedzy i były one bardzo kosztowne. W Egipcie wiedzę medyczną spisywano w specjalnych księgach boga Thota. Lekarze/kapłani zobowiązali byli do postępowania według instrukcji w nich zawartych. Chorych leczono w świątyniach. Swoje skrzydła medycyna rozwinęła natomiast w starożytnej Grecji. Lekarzem tego regionu i okresu, którego imię pamiętamy do dziś, jest Hipokrates z Kos. O małym przełomie można mówić natomiast w przypadku Rzymian. Jako pierwsi przypisywali choroby gównie zjawiskom naturalnym, ograniczając w ten sposób udział sił nadprzyrodzonych. Kierunki medycyny starożytnej można podzielić na trzy główne i ogólne kategorie – teoretyczną, metodyczną i empiryczną.

- medycyna średniowieczna

Na rozwój i działania związane z medycyną średniowieczną wpływ miał przede wszystkim kościół. Ludzie wierzyli, że powodem powstawania chorób jest magia, a także inne siły nieczyste. W średniowieczu istniało wiele mitów dotyczących zdrowia i radzenia sobie z chorobami. Wiele z nich wywołuje w dzisiejszych czasach szczery uśmiech.

„Przysięgam na Apollina, lekarza, na Asklepiosa, Hygieę i Pahaceę, oraz na wszystkich bogów i boginie, biorąc ich za świadków, że wedle mej możności i zdolności będę dochowywał tej przysięgi i tego zobowiązania. Mistrza mego w tej sztuce będę szanował na równi z rodzicami, będę się dzielił z nim swym mieniem i na żądanie zaspokajał jego potrzeby; synów jego będę uważał za swych braci i będę uczył ich swej sztuki, gdyby zapragnęli się w niej kształcić, bez wynagrodzenia i żadnego zobowiązania z ich strony; prawideł, wykładów i całej pozostałej nauki będę udzielał swym synom, synom swego mistrza oraz uczniom, wpisanym i związanym prawem lekarskim, poza tym nikomu innemu. Będę stosował zabiegi lecznicze wedle mych możności i zdolności ku pożytkowi chorych, broniąc ich od uszczerbku i krzywdy. Nikomu, nawet na żądanie, nie podam śmiercionośnej trucizny, ani nikomu nie będę jej doradzał, podobnie też nie dam nigdy niewieście środka na poronienie. W czystości i niewinności zachowam życie swoje i sztukę swoją. Nie będę kroił, nawet cierpiącego na kamień, lecz pozostawię to mężom, którzy rzemiosło to wykonują. Do jakiegokolwiek wejdę domu, wejdę doń dla pożytku chorych, wolny od wszelkiej chęci krzywdzenia i szkodzenia, jako też wolny od pożądań zmysłowych, tak względem niewiast jak mężczyzn, względem wolnych i niewolników. Cokolwiek bym podczas leczenia czy poza nim w życiu ludzkim ujrzał czy usłyszał, czego nie należy rozgłaszać, będę milczał, zachowując to w tajemnicy. Jeżeli dochowam tej przysięgi i nie złamię jej, obym osiągnął pomyślność w życiu i pełnieniu swej sztuki, ciesząc się uznaniem ludzi po wszystkie czasy; w razie jej przekroczenia i złamania niech mię los przeciwny dotknie”.

Źródło: Wikipedia